เรื่องมีอยู่ว่า วันที่ 27 กุมภาพันธุ์เพื่อนกลุ่มพวกกรุนะไปเดินเซ็นโทซ่า (ที่เค้าลดราคาว่ะ)พวกกรุก้อไปกันเยอะแต่เอารถมอไซไปว่ะจึงต่างคนต่างจอดรถไว้คนละด้าน แล้วก้อต่างคนก้อต่างเดินหาเสื้อผ้าที่ตัวเองอยากได้หลังจากที่พวกเราเดินกันได้ประมาณชั่วโมงกว่าเราก้อรู้สึกเหนื่อยแถมไม่มีอะรายติดมือกลับหอเรยยย พวกเราจึงแยกย้ายกันกลับห้อง แต่กรุกับแนนกลับแบบไม่ได้รำลากันเรยยย แล้วกรุก้อกลับหอมานอน ได้ประมาณไม่ถึง20นาที เพื่อนก้อโทรมาบอกว่าแนนได้ขับรถล้มตอนแรกก้อไม่ได้เอะใจอะไรมากมายสงสัยจะเป็นแผลถลอกทำมะดา แต่ไม่ใช่เรยยแนนเพื่อนฉันได้เย็บตรงสันจมูกแล้วก้อมีแผลอยู่บริเวณหน้าเยอะพอดู ตอนแรกที่เห็นหน้าแนนดูไม่เหลือเค้าโครงนางแนนผู้น่ารักเรยย คำแรกที่แนนเปล่งปากคุยกับฉานคือ โยเค้ากลัวเสียโฉมๆ กรุเรยบอกแนนไปว่าไม่หรอก เราออกจะสวย 555+ แล้วก้อไปส่งแนนที่หอ ช่วงที่เดินมาเอารถไปส่งแนน แนนคุยสับกับแม่นะน้ำตาไหลเมื่อคุยกับแม่ทามให้คนอย่างกรุแถมอยากจะร้องไห้เรยยย แต่ไม่ร้องหรอกกลัวเพื่อนจัยเสียแล้ววันนี้เป็นวันที่เราจะไม่มีวันลืม โดยเฉพาะแนนเค้าว่าคงไม่มีวันลืมวันนี้เป็นเด็ดขาด

ได้โปรดฟ้าช่วยส่งเพ้เอมารักกับแนน  ได้โปรดส่งเทวดามารักษาให้แนนหายเร็วๆ ได้โปรดฟ้าให้เธอมีความสุข และสุดท้ายที่จะขอให้ฉานได้รักเพ้เวียร์ตลอดไป.............